Ποιος θα πυροδοτήσει το βαρέλι με το μπαρούτι;

Σενέρ Λεβέντ

Φαίνεται ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά προτιμά να μην αποκαλύπτει τις ανησυχίες και τους φόβους της. Και εμφανίζεται ωσάν να μην έχει πανικοβληθεί ακόμα και τόσο όσο εμείς στον βορρά. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη; Και τι έγινε; Ας έρθουν! Οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη; Ας έρθουν! 

Ο υπουργός Άμυνας της Κύπρου Σάββας Αγγελίδης λέει ότι «δεν επηρέασαν σημαντικά την κατάσταση». Κατά τη γνώμη του, αυτά τα μη επανδρωμένα εναέρια μέσα βρίσκονταν ούτως ή άλλως στις νότιες ακτές της Τουρκίας κοντά στην Κύπρο, λέει. Και έστω και αν δεν μεταφέρονταν στην Κύπρο, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και από εκεί όταν ήθελαν, λέει! Σωστά. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και από εκεί. Αλλά δεν έχει καθόλου σημασία η μεταφορά τους στην Κύπρο; Το αεροδρόμιο Λευκονοίκου μετατρέπεται σε ένα πλήρως εξοπλισμένο στρατιωτικό αεροδρόμιο. Επιπλέον φτιάχνεται κοντά και μια ναυτική βάση. Δεν είναι σημαντικό; Ή μήπως δεν δίδεται σημασία πλέον λέγοντας «ούτως ή άλλως το νησί είναι βαρέλι με μπαρούτι, τι ένα πιο λίγο τι ένα πιο πολύ;» Μήπως αυτές οι δηλώσεις γίνονται για να μην προκληθεί ανησυχία στον λαό στον νότο; Γι’ αυτό υποτιμάται το γεγονός; 

Υπό την καθοδήγηση ενός φασίστα οδηγού

Σενέρ Λεβέντ

Καθώς περνούμε από καιρούς κατά τους οποίους νομιμοποιούνται άφοβα στον κόσμο η βία, τα βασανιστήρια, οι βιασμοί, οι εισβολές και οι κατοχές, είμαστε αντιμέτωποι με ένα στόμα γεμάτο βρισιές και με καρδιά γεμάτη καημό. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Πόσο άφοβα κατέχονται χώρες. Πόσο εύκολα συγκαλύπτονται εγκλήματα. Πόσο ξεδιάντροπα εξυψώνονται οι εγκληματίες. Πόσο αναίσχυντα καθίστανται φυσιολογικοί οι βιασμοί.

Ο άνθρωπος βγήκε στο βήμα των Ηνωμένων Εθνών. Κρατάει έναν χάρτη στο χέρι. Δείχνει τα εδάφη που ετοιμάζεται να κατακτήσει στη γειτονική χώρα. Δεν ακούγεται τίποτα στην αίθουσα. Όλα είναι φυσιολογικά. Σε εκείνα τα μέρη θα γίνει εθνικό ξεκαθάρισμα. Γενοκτονία. Τα λέει αυτά κοιτώντας όλους στα μάτια. Δεν ακούγεται τίποτα!

Διάβασα ένα περιστατικό βασανιστηρίων. Και ακόμα δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό. Όμως, αυτό δεν είναι το πρώτο περιστατικό βασανιστηρίων που έμαθα. Ξέρω ότι στο Ντιγιάρμπακιρ γίνονται πολύ χειρότερα απ’ αυτό. Ύστερα στο Ιράκ. Στο Αμπού Γκράιμπ. Μήπως έμεινε κάτι που δεν έκανε ο άνθρωπος σε έναν άλλον άνθρωπο; Μήπως τα χρόνια μας πέρασαν χωνεύοντάς τα αυτά; Πάλι καρφώθηκαν σαν μαχαίρι στην καρδιά μου αυτά που διηγήθηκε η Αϊτέν Όζτουρκ, που υπέστη βασανιστήρια στην Άγκυρα. Ολόγυμνη. Με κλειστά τα μάτια για έξι μήνες. Στο δωμάτιο βασανιστηρίων στην Άγκυρα. Ηλεκτρισμός. Βιασμός με κλομπ. Πολύ μικρό κελί. Πώς αντέχει όλα αυτά ένας άνθρωπος;

Έχετε δρόμο μέχρι την κόλαση

Σενέρ Λεβέντ

Το Βαρώσι ήταν ένας παράδεισος. Η Τουρκία μετέτρεψε σε κόλαση αυτόν τον παράδεισο. Δεν μπορείτε να ξέρετε τι νιώθω καθώς κοιτάω τις φωτογραφίες και τις ταινίες του Βαρωσιού της περιόδου πριν από το 1974. Τι πόνος είναι αυτός. Τι χείμαρρος συναισθημάτων. Πώς δεν λυπήθηκαν αυτήν την πόλη. Αυτήν την παραδεισένια γωνιά. Εκείνοι που έριξαν τις βόμβες, πώς το έκαναν χωρίς να λυπούνται. Όπως τις είχε ρίξει ο πιλότος στη Χιροσίμα, έτσι δεν είναι; Γιατί είχα κατέλθει ως υποψήφιος για το Ευρωκοινοβούλιο; Κυρίως, για το Βαρώσι! Για να επιστραφεί το Βαρώσι στους παλιούς του ιδιοκτήτες που υποφέρουν τόσα χρόνια και για να επανέλθει στην παλιά του μορφή. Για να συμβάλω στον δρόμο μετατροπής του από κόλαση σε παράδεισο. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να έχω μιαν τέτοια ευκαιρία. Ένα όνειρό μου ήταν και το να πρωτοστατήσω στη σύσταση ενός διεθνούς δικαστηρίου για τα εγκλήματα πολέμου στην Κύπρο. Τώρα κοιτάζω τα ερείπια του Βαρωσιού. Ο φίλος μας που επέστρεψε απ’ εκεί μου έδειξε τις φωτογραφίες που έβγαλε. «Ήθελα να κλάψω», μου είπε. Το Βαρώσι είναι σαν ένας τεράστιος ομαδικός τάφος. Δολοφονήθηκε ανηλεώς. Και τόσα χρόνια δεν κάναμε απολύτως τίποτα γι’ αυτό. Αφήσαμε εκεί αυτήν τη σωρό. Βρόμισε. Και έπαθε σήψη.