Η Αλβανία εξακολουθεί να είναι μια άγνωστη χώρα για την ελληνική κοινή γνώμη. Αλλά ούτε και οι οργανικοί διανοούμενοι του ελληνικού καθεστώτος γνωρίζουν πολλά περισσότερα από ό,τι ο μέσος πολίτης. Εξίσου άγνωστη είναι και η ζωή των Αλβανών υπηκόων στη χώρα μας. Δεν έχουμε ακριβή εικόνα για τις δραστηριότητές τους, για τις δυσκολίες και τις επιθυμίες του, για τις προθέσεις τους και τα «χρώματα» του μέλλοντος που ονειρεύονται, δεν γνωρίζουμε πολλά για τα παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, απομένει μόνο αυτό το οποίο εμπίπτει στην άμεση εμπειρία μας, από τη γειτονία, τη φιλία και τα «κουτσομπολιά», αγνοούμε ότι πολλοί Αλβανοί μετανάστες εγκατέλειψαν και αυτοί τη χώρα μας με την έναρξη της κρίσεως αναζητώντας αλλού τύχη στερώντας την ελληνική οικονομία από «προσαρμοσμένα» εργατικά χέρια. Η Αλβανία αντιμετωπίζεται ως «υποδεέστερη» χώρα και οι Αλβανοί αντιμετωπίζονται ακόμη με ρατσιστική αλαζονεία.
Άγνοια και έπαρση οδηγούν σε διάφορα στερεότυπα, ευτυχώς, όμως, τα τελευταία χρόνια, αυξάνονται τα θετικά στερεότυπα για τους εξ Αλβανίας μετανάστες και τα παιδιά τους στην Ελλάδα, έχουμε και αρκετούς μεικτούς γάμους που αμβλύνουν κάπως τα πράγματα. Αλλά θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και με τα θετικά στερεότυπα, διότι συνήθως προέρχονται από συγκρίσεις με τους νεοεισερχόμενους μετανάστες – νόμιμους ή παράνομους δεν έχει σημασία – για να προσδοθεί μεγαλύτερη οξύτητα στα αρνητικά στερεότυπα, που συνοδεύον τους μετανάστες της τελευταίας σοδειάς. Δεν είναι το θέμα μας, ως τόσο, το μεταναστευτικό και η αντιμετώπισή του, αλλά η σχέση της Ελλάδος με το γειτονικό κράτος.
